การพัฒนาสภาพแวดล้อมสัปปายะภายในวัดพระธาตุดอยญาณวิศิษฎ์ อำเภอหางดง จังหวัดเชียงใหม่
คำสำคัญ:
พัฒนา, สัปปายะ 7, วัดธรรมยุติกนิกาย, อารามวัตร
บทคัดย่อ
บทความนี้ นำเสนอการพัฒนาที่สภาพแวดล้อมแบบสัปปายะภายในวัดพระธาตุดอยญาณวิศิษฎ์ พบว่าสิ่งสำคัญประกอบด้วย การจัดสรรเขตสังฆาวาสให้แยกเดี่ยวเพื่อความวิเวก การส่งเสริมการสำรวมวาจา การจัดการระบบโภชนาการตามธุดงควัตร และการรักษาพื้นที่สีเขียวตามธรรมชาติ ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า แนวทางการพัฒนานี้ไม่เพียงแต่เกื้อหนุนต่อการบำเพ็ญสมณธรรมของพระภิกษุสามเณรเท่านั้น แต่ยังช่วยยกระดับให้วัดเป็นสัปปายะสถานที่ส่งเสริมสุขภาวะทางปัญญาแก่พุทธศาสนิกชนในยุคปัจจุบันได้อย่างมีประสิทธิภาพ
บรรณานุกรม
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2559). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิ การศึกษาเพื่อสันติภาพ.
คณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย. (2566). คู่มือข้อวัตรปฏิบัติและระเบียบการปกครองคณะสงฆ์ธรรมยุต. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระครูวิโรจน์ชยาภรณ์ และคนอื่น ๆ. (2568). รูปแบบการพัฒนาวัดเขตโบราณสถานที่ปรากฎในคัมภีร์จามเทวีวงศ์ เชิงพุทธบูรณาการ. วารสารปัญญา, 32(2), 107-116.
พระครูสิริธรรมบัณฑิต และคนอื่น ๆ. (2564). รูปแบบการพัฒนาวัดด้วยวิถี 5ส โครงการวัด ประชา รัฐสร้างสุข ของวัดมิ่งเมืองมูล. วารสารวิจัยวิชาการ, 4(1), 26.
พระครูสุธีวีรวงศ์ และคนอื่น ๆ. (2568). การประดิษฐานและการเผยแผ่ของธรรมยุติกนิกายในจังหวัดนครพนม. วารสารปัญญา, 32(2), 164-173.
พระมหาดาวสยาม วชิรปญฺโญ. (2561). การจัดการสิ่งแวดล้อมตามหลักสัปปายะ 7 ของสำนักปฏิบัติธรรมในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 5(2), 112-125.
พระมหาประเสริฐ มหากลฺยาโณ, และคนอื่น ๆ. (2565). รูปแบบการบริหารจัดการสิ่งแวดล้อมสัปปายะของวัดป่าในเขตเมืองหลวง. ทุนอุดหนุนการวิจัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาวิชิต อคฺคชิโต และ พระมหาบุญประสิทธิ์ นาถปุญฺโญ. (2565). สัปปายะสุวรรณภูมิ : แนวทางการรังสรรค์ชิวนิเวศบนฐานชีวิตสมดุลเชิงพุทธปรัชญา. วารสารวิชาการ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 11(3), 34-44.
วรงค์ วงศ์ลังกา และ Feng Han. (2561). วัดล้านนา: ภูมิทัศน์วัฒนธรรมกับการเป็นพื้นที่สีเขียวในเมือง. วารสารวิชาการ การออกแบบสภาพแวดล้อม, 5(1). 107-129.
สุภาพร แสงชัย. (2567). การศึกษาเปรียบเทียบการจัดสิ่งแวดล้อมสัปปายะระหว่างวัดป่าและวัดบ้านในประเทศไทย. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา, 15(2), 89-104.
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (ยัง สุภทฺโท). (2564). อัตลักษณ์อารามวัตรและการจัดการวัดในยุคเปลี่ยนผ่าน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.
คณะสงฆ์ธรรมยุติกนิกาย. (2566). คู่มือข้อวัตรปฏิบัติและระเบียบการปกครองคณะสงฆ์ธรรมยุต. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
พระครูวิโรจน์ชยาภรณ์ และคนอื่น ๆ. (2568). รูปแบบการพัฒนาวัดเขตโบราณสถานที่ปรากฎในคัมภีร์จามเทวีวงศ์ เชิงพุทธบูรณาการ. วารสารปัญญา, 32(2), 107-116.
พระครูสิริธรรมบัณฑิต และคนอื่น ๆ. (2564). รูปแบบการพัฒนาวัดด้วยวิถี 5ส โครงการวัด ประชา รัฐสร้างสุข ของวัดมิ่งเมืองมูล. วารสารวิจัยวิชาการ, 4(1), 26.
พระครูสุธีวีรวงศ์ และคนอื่น ๆ. (2568). การประดิษฐานและการเผยแผ่ของธรรมยุติกนิกายในจังหวัดนครพนม. วารสารปัญญา, 32(2), 164-173.
พระมหาดาวสยาม วชิรปญฺโญ. (2561). การจัดการสิ่งแวดล้อมตามหลักสัปปายะ 7 ของสำนักปฏิบัติธรรมในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 5(2), 112-125.
พระมหาประเสริฐ มหากลฺยาโณ, และคนอื่น ๆ. (2565). รูปแบบการบริหารจัดการสิ่งแวดล้อมสัปปายะของวัดป่าในเขตเมืองหลวง. ทุนอุดหนุนการวิจัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาวิชิต อคฺคชิโต และ พระมหาบุญประสิทธิ์ นาถปุญฺโญ. (2565). สัปปายะสุวรรณภูมิ : แนวทางการรังสรรค์ชิวนิเวศบนฐานชีวิตสมดุลเชิงพุทธปรัชญา. วารสารวิชาการ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 11(3), 34-44.
วรงค์ วงศ์ลังกา และ Feng Han. (2561). วัดล้านนา: ภูมิทัศน์วัฒนธรรมกับการเป็นพื้นที่สีเขียวในเมือง. วารสารวิชาการ การออกแบบสภาพแวดล้อม, 5(1). 107-129.
สุภาพร แสงชัย. (2567). การศึกษาเปรียบเทียบการจัดสิ่งแวดล้อมสัปปายะระหว่างวัดป่าและวัดบ้านในประเทศไทย. วารสารพุทธศาสน์ศึกษา, 15(2), 89-104.
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (ยัง สุภทฺโท). (2564). อัตลักษณ์อารามวัตรและการจัดการวัดในยุคเปลี่ยนผ่าน. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.
เผยแพร่แล้ว
2026-08-25
How to Cite
บท
Articles
